วันอาทิตย์ที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2559

สวัสดีปีวอก 2016 ครับ จาก Ichiro's blog

ร้านอาหารอินจัน, Sampran riverside
สวัสดีปีใหม่ครับ  Ichiro's blog ปีนี้ ก็เข้าปีที่ หกแล้ว ขอบคุณผู้อ่านทุกๆท่านที่ทำให้เรายังมีวันนี้  จากการแค่เริ่มเขียนเล่นๆ ลองมาทำเป็นวีดีโอ  แล้วก็มีคนมาขอให้เขียน จนกลับไปถึงความรู้สึกที่ว่า เราควรทำเป็นแค่ Blog ส่วนตัวเฉยๆ  และปิด fanpage เสีย จะได้ไม่มีใครมาติดต่อกับเราได้อีกครับ

ปีใหม่ 2016 เป็นปี ของการละทิ้ง เป็นปีของการที่ผมรู้สึกว่าควรจะหยุด ควรจะเลิก เลิกทำสิ่งที่เป็นส่วนเกินของชีวิตไป  ละทิ้งความสำเร็จ ความล้มเลวและหลายๆ อย่างที่ทำให้เราเป็นเราจนวันนี้ครับ  ซึ่งอาจรวมถึง blog นี้ด้วย  แต่โชคดี ที่ blog นี้มีไว้เพื่อบันทึก ไม่ได้มีไว้ เพื่อสะสมตัวตน มันจึงน่าจะรอดจากการถูกทิ้ง   ปีใหม่ 2016 ผมจึงไม่ได้ไปไหนเลย แต่อยู่แต่ในกรุงเทพฯ และก็ไปทานที่ร้านอาหารอินจัน ที่สวนสามพราน ตรงนี้แต่ก่อนเป็น rose garden แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนเป็น  สามพรานริเวอร์ไซด์ นานแล้วครับ  ดีนะที่นี่

ร้านอาหารอินจัน ที่ สามพรานริเวอร์ไซด์  อร่อย ไม่แพง วิวสวย ราคาโอเค  ดีงามทุกอย่าง แนะนำครับ

ร้านอาหารอินจัน, Sampran riverside

ร้านอาหารอินจัน, Sampran riverside

ร้านอาหารอินจัน, Sampran riverside

ร้านอาหารอินจัน, Sampran riverside
นอกจากไปร้านนี้ แล้วก็ไปเดินห้างครับ   ไปร้าน Paul กับ ร้าน St. Marc cafe  ครับ  ไปที่สาขา Central world

ร้าน St. Marc เป็นร้านที่ผมชอบไปกินครัวซอง มากๆ สมัยเรียนอยู่ที่ญี่ปุ่นครับ  ที่ร้่านที่ญี่ปุ่นถ้าไปทานอาหารเขาจะให้ทานครัวซองฟรี  แต่พอทานที่ร้านเมืองไทยแล้วผมรู้สึกว่า มันไม่อร่อยเท่ากับที่ญี่ปุ่นครับ  รู้สึกผิดหวังนิดๆ

 ร้านนี้เป็นร้านที่ขายของหวานเป็นส่วนใหญ่


St. Marc Cafe', Central World

St. Marc Cafe', Central World

St. Marc Cafe', Central World

St. Marc Cafe', Central World


อีกร้านคือ ร้าน Paul  ร้าน Franchise  ซึ่งร้านนี้ผมเคยไปทานมาแล้วที่สาขา Central Embassy  ร้านนี้มีอาหารทานด้วยครับ

 
Paul, Central Embassy

Paul, Central Embassy

Paul, Central Embassy

Paul, Central Embassy

Paul, Central Embassy

Paul, Central Embassy

Paul, Central Embassy

Paul, Central Embassy

สุดท้ายแล้วครับ  ผมเหนื่อยครับ ปีนี้ ตั้งแต่ต้นปีเลย  เหมือนล้ามาข้ามปี

เคยเหนื่อยไหมครับ คนเราเหนื่อยเพราะอะไร เพราะว่า ทำงานเยอะเลยเหนื่อย เพราะว่า ทำงานเยอะ แต่จุดหมายยังเลือนรางก็เลยเหนื่อย หรือเพราะว่า เราไม่รู้ว่าเรากำลังไปไหนกันแน่

ถ้าแม้น แม่น้ำทุกสาย ต้องมีมหาสมุทร เป็นจุดหมาย เพียงแค่เราลอยอยู่ในแม่น้ำ แม้จะไม่ว่ายน้ำ ก็ย่อมลอยไปถึงมหาสมุทร อยู่ดี ไม่ต้องพยายาม

หรือแท้จริงแล้ว เป้าหมายที่ใครๆ ตั้งขึ้นมานั้น ล้วนเป็นเพียงเป้าหมายชั่วคราว ที่ พอถึงแล้วก็มีเป้าหมายใหม่ เรื่อยๆไป ไม่มีวันสิ้นสุด รังแต่จะพาให้เหนื่อยกาย ใจ เพียงเท่านั้น

หากเราอยู่ในแม่น้ำที่ถูกสาย สุดท้ายแล้ว เราก็ต้องไปถึงมหาสมุทรอันเป็นจุดหมายอยู่ดี ดังนั้นถ้าเราเลือกทางเดินที่ถูกทาง เลือกแม่น้ำที่ถูกสายแล้ว ก็คือเราอยู่ในจุดหมายอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนพยายามมาก สุดท้ายก็ไปถึงจุดหมายของเราอยู่ดี แค่มีความสุขในทุกๆเวลาที่อยู่ในเส้นทางนั้น ก็ดีแล้ว

แต่ถ้าอยู่ เส้นทางที่ผิด ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ย่อม ไปถึงจุดหมายที่ผิด ครับ  ดังนั้น การค้นหาเส้นทางที่ถูกต้องของตัวเองนั่นต่างหาก ที่คือจุดหมาย

สวัสดีปีใหม่ อีกที ครับ

ไม่มีความคิดเห็น:

โพสต์ความคิดเห็น